Wyszukaj w serwisie:
Otrzymuj newsletter:  zapisz     wypisz
ogród

rośliny

architektura ogrodowa

znajdź nas na facebook

Konserwacja terenów zielonych Kraków

Bluszcz pospolity

17 Maja 2014
Najpopularniejszy wśród pnączy. Łatwy w uprawie, nadaje się do miejsc mocno zacienionych, może rosnąć przy północnej ścianie budynku lub pod drzewami, tam gdzie nie chce rosnąć trawa.

Bluszcz to pnącze o liściach zimnozielonych; jego pędy przyczepiają się do murów, drzew i wszystkiego co stanie na jego drodze za pomocą korzeni przybyszowych, które silnie wrastają w szczeliny. Nadmiar pędów bluszczu porastającego drzewo należy usuwać aby nie doprowadzić do zaduszenia drzewa. Bluszcz jest odporny na niekorzystne warunki, lubi ziemię próchniczą, wapienna, umiarkowanie wilgotną. Bardziej wrażliwe na niskie temperatury sa odmiany o pstrych i plamistych liściach. Bluszcz rozmnaża się wegetatywnie za pomocą sadzonek, które łatwo się ukorzeniają.
 
Ten najbardziej rozpowszechniony w Europie i jedyny naturalnie występujący w Polsce gatunek bluszcza jest typowym przedstawicielem swojego rodzaju. Podobnie jak inne bluszcze, ma on postać zimozielonego pnącza o zdrewniałej łodydze. Wytwarzane na płonych pędach korzenie przybyszowe stanowią mechanizm czepny pozwalający roślinie wspinać się na różnego rodzaju obiekty. Obiektami tymi są zazwyczaj drzewa, ale równie dobrze mogą to być skały, ściany budynków, słupy itp. W ten sposób nie posiadający klasycznego pnia bluszcz pospolity może osiągać "wysokość" nawet do 20m. Ale bluszcz wcale nie musi rosnąć pionowo. Jeśli na swej drodze nie napotka żadnych przeszkód, na które mógłby się wspiąć, będzie po prostu płożyć się po ziemi.
 
Należy wyraźnie podkreślić, że w odróżnieniu od np. jemioły, bluszcz nie jest rośliną pasożytniczą. Posiada on normalne, rosnące w ziemi korzenie, a czepiające się drzewa korzenie przybyszowe odgrywają jedynie rolę mechanicznych chwytników.
 
Początki uprawy bluszczu sięgają starożytności; odgrywał on istotną rolę np. w kulcie Dionizosa. Obecnie rośliny te są często uprawiane ze względu na swoje zimozielone liście oraz możliwość efektownego pokrywania powierzchni, które z różnych powodów nie powinny być widoczne. W Polsce na stanowiskach naturalnych bluszcz pospolity podlega ochronie gatunkowej.
 
Posiada liczne odmiany ozdobne różniące się głównie wielkością, kształtem oraz ubarwieniem liści. Przykładowo odmiana 'Atropurpurea' charakteryzuje się liśćmi, które w ciągu sezonu są zielone, a na zimę stają się (wraz z pędami) czerwone. Liście odmiany 'Baltica' są małe i głęboko klapowane. Z kolei odmiana 'Goldheart' posiada żółtozielone liście. Bluszcz pospolity był pierwszym opisanym szczegółowo gatunkiem bluszcza. Do tej pory jest on zresztą przez niektórych badaczy traktowany jako jedyny gatunek rodzaju; pozostałe gatunki są przez nich uważane za odmiany geograficzne. Takie ujęcie jest po części uzasadnione, ponieważ gatunki bluszcza są ze sobą w bardzo dużym stopniu spokrewnione i niejednokrotnie morfologicznie różnią się pomiędzy sobą mniej niż poszczególne odmiany w ramach gatunków.
 
Zasięg.
Prawie cała Europa (z wyjątkiem północnych krańców), Azja Mniejsza, Kaukaz. Biotop. Od niżu po góry (mniej więcej do wysokości 1800 m.n.p.m.) w gęstych, cienistych lasach iglastych i mieszanych, w zaroślach, na skalistych zboczach i rumowiskach skalnych, w ruinach itp.
Preferencje.
Roślina o małych wymaganiach, łatwo przystosowująca się do rozmaitych warunków bytowania, preferująca łagodny, oceaniczny klimat oraz próchnicze, żyzne i wapienne gleby. Bluszcz pospolity jest znany z tego, że bardzo lubi zacienione i wilgotne stanowiska, dlatego najczęściej można go spotkać w gęstych, cienistych i wilgotnych lasach. To prawda, jednak w fazie generatywnej (kwitnienie) pnącze wymaga dużo światła i dlatego właśnie wspina się ona na drzewa kwitnąc głównie wysoko w ich koronach. Ponadto, jako roślina bardzo dobrze przystosowująca się do każdych niemal warunków, bluszcz potrafi rosnąć nawet w pełnym słońcu, np. na nieocienionych ścianach budynków. Osobniki płożące się po ziemi są zwykle całkowicie odporne na mróz (chroni je zalegająca warstwa śniegu) natomiast jako pnącza mogą przy dużych mrozach przemarzać (z tego powodu na obszarach o szczególnie surowym klimacie bluszcze występują przede wszystkim w postaci płożącej się po ziemi).
Długość życia i tempo wzrostu.
Pnącze długowieczne, wolno rosnące. Osiąga wiek 200-400 lat.
 
Zastosowanie.
 
Główne zastosowanie bluszczu polega na wykorzystaniu jego możliwości porastania pionowych powierzchni. Może on na przykład upiększać ściany budynków, zakrywać brzydko wyglądające fragmenty muru czy wreszcie stanowić rodzaj żywopłotu (pnąc się po ogrodzeniu). Nie bez znaczenia są tu jego zimozielone liście. Poza zewnętrznymi nasadzeniami, bluszcz pospolity stanowi niezwykłe popularną roślinę doniczkową.
 
Winobluszcz pięciolistkowy - to kolejne bardzo popularne pnącze nazywane też czasem dzikim winem. Potrzebuje podpór do pięcia się w górę, w krótkim czasie osiągając spore rozmiary. Najbardziej dekoracyjną częścią rośliny są liście składające się z pięciu, złożonych dłoniasto, podłużnych listków. Szczególnie efektowne są liście winobluszczu pięciolistkowego jesienią zmieniając barwę na różne odcienie czerwieni - od jasnokoralowej do ciemnej purpury. Kwiaty są drobne i niepozorne, bardziej dekoracyjne są czarne owoce. Zwisające pędy winobluszcza nadają się do obsadzania ścian domów, pergoli czy siatek ogrodzeniowych. Dobrze znosi warunki miejskie, może rosnąć w uboższych i suchych glebach.
 
 
autor:    Eliza Łozińska-Augustynek 
 
 
 



Galeria:


powrót


Odwiedzono: 2793 razy
Opublikowano przez: Pomysł na ogród
Data publikacji: 17 Maja 2014

Podziel się    



Pomysł na dom

Pomysł na mieszkanie

Bruk Bet

Wpuszczona w maliny

podobne artykuły propozycje ekspertów

najnowsze z forum






freshweb.pl | NetSoftware
2017 © Wszelkie prawa zastrzeżone